[Nieuwsbrieven: December 2009]





Cidade de Deus
Nieuwsbrief december 2009

Beste vrienden van RealAid São Paulo,

Het nieuwe jaar is begonnen en wij willen graag de lezers van deze Nieuwsbrief een gelukkig en gezond 2010 toewensen. Het jaar 2009 is afgesloten met de nodige wetenswaardigheden. In Rio de Janeiro zullen in 2016 de Olympische Zomerspelen en Paralympics worden georganiseerd. We zagen op de tv een dolgelukkige president Lula. Ik hou mijn hart vast.
De drugsbendes die de favela’s domineren beschikken over zwaar wapentuig, tot aan raketten toe.
Het afgelopen jaar zijn er meer dan 5.000 mensen vermoord, alleen al in Rio en het geweld tegen toeristen neemt steeds meer toe, net als de omvang en het inwonertal van de sloppenwijken.
Op deze foto van Spencer Platt (Getty Images) is de favela “City of God” te zien, welke mede berucht geworden is door de film die er over gemaakt werd. Behalve de risico’s die de Spelen in deze stad met zich meebrengen, zijn er ook uitdagingen.
Brazilië heeft 6 jaar de tijd om orde op zaken te stellen in de afschuwelijke sloppenwijken. Niet door de mensen er dood te schieten, maar door de sociaaleconomische omstandigheden te verbeteren. Het is de enige mogelijkheid om de risico’s te beperken. Het is een buitenkans, voor het land en vooral ook voor de bewoners van de sloppenwijken.





Ook sloten we het jaar weer af met de persberichten over de enorme bonussen en vertrekpremies die managers en directeuren van “Goede Doelen” organisaties in Nederland hebben ontvangen.

Het publiek wordt overspoeld met steunaanvragen voor goede doelen, maar deze steeds terugkerende affaires doen geen goed aan de kleinere organisaties die zich verre houden van de praktijken van deze door de overheid vaak gesponsorde grote serviceorganisaties.

Jammer dat het nog steeds voorkomt.









Onze kerstactie 2010 ,is weer een succes geweest met zeer veel giften.

Een kleine 200 kinderen ontvingen in het Centro Social de Bom Jesus in Cangaiba leuke cadeautjes uit handen van de kerstman.
In Santo Andre werden onze kinderen echter uitgesloten van de kerstviering in het jeugdcentrum omdat wij onze betrokkenheid bij het centrum hebben moeten minimaliseren en onze families nu via een andere weg steunen.
We hebben ze allemaal van een presentje kunnen voorzien.




Nieuws uit de sloppenwijken
Santo Andre

De barak van Dona Iracy was, zoals ik al meldde in de vorige nieuwsbrief, door wind en storm onder water gestroomd en de buitenwanden waren omgevallen.
Alles was kapot; ook het fornuis en de koelkast hadden het begeven onder het neergestorte dak.
Dona Iracy heeft, achter in een café in de buurt, haar werk kunnen voortzetten, omdat de naai- en borduurmachine niet beschadigd waren. Ze “logeerde” met de beide kleinzonen ook tijdelijk achter in dit café, die een open verbinding had met het café zelf.





Het huisje is nu weer volledig gerenoveerd en ten opzichte van de oorspronkelijke situatie zelfs verbeterd, omdat we ook een tegelvloer hebben aangelegd en het dak verbeterd is. De kosten zijn natuurlijk nogal wat hoger uitgevallen dan we gedacht hadden, maar met de steun van het Rode Kruis Midden Drenthe en Zuidlaren-Anloo hebben we alles kunnen realiseren.




Met Orlidia gaat het goed.
Ze woonde in een gang met haar beide kinderen en in 2007 zijn we begonnen met het bouwen van een ruimere woning boven deze primitieve verblijfplaats.
Op deze foto Orlidia met de beide kinderen voor de ingang van hun huisje waar boven op we een nieuwe woning hebben gebouwd (deels ook zichtbaar op de foto).




De kinderen kregen opleidingen en we steunden Orlidia financieel. Nu heeft ze werk waar ze een beetje mee verdient (cafe-restaurant schoonmaken in de weekends). De patroon betaalt zelfs de cursus Engels voor Rainy.
Buiten de steun voor de studie van Josefa, hebben we de financiële steun kunnen afbouwen, hoewel we natuurlijk altijd contacten blijven houden en zullen helpen in noodgevallen.
We zijn nu eenmaal de padrinho van deze familie.

Op de foto Dona Elizama van RealAid met Rainy.





Hier krijg ik van Gabriela, de dochter van Ana Lucia, een presentje aangeboden: een foto met op de achterkant de tekst : "te amo Jean". Kleine dingen waardoor het vuil en de stank van de sloppenwijken snel vergeten worden.




Cangaiba

In Cangaiba hebben we afscheid genomen van Cicera, haar vader en de drie kinderen.
Ze keren terug naar Alagaos in het noord oosten van het land.
Ze waren naar São Paulo gekomen omdat de vader ernstig ziek was en daar in de jungle (het noordoosten is echt een drama) niet en in São Paulo wel behandeld kon worden.
En dat is gelukt.
op de foto een vergadering met een deel van de door ons "geadopteerde" moeders. Links op de foto Cicera, een van de kinderen en haar vader.





Pedro, het zoontje is in São Paulo is helaas nu ernstig ziek geworden. Hij heeft een spierziekte die degeneratief is en hij zal er aan sterven. Met therapie wordt het proces wat uitgesteld, maar wat ze voor hem kunnen betekenen, kan ook in Alagaos.

Gekomen met een ernstig zieke vader, voor wie eigenlijk geen hoop was, en nu terug met een ernstig zieke zoon…

Cicera (met vader en kinderen) woont in een plattelandsdorpje in een simpel huisje met wat grond er om heen, waar wat varkens en kippen gehouden kunnen worden. Het is er een arme wereld. Haar huisje is nu bezet door anderen. Wij zouden van krakers spreken. Ze hebben voorlopig een kamer beschikbaar gekregen van een kennis daar en hopen vervolgens dat ze de “krakers” kunnen laten verwijderen.
De reis vraagt drie busdagen en we hebben haar geholpen met de kosten van deze bijna emigratie. Wij zullen nog enige tijd door gaan met haar te steunen. We betaalden hier ook de huur van een woninkje.





De kinderen van Cicera




Overig

Dank zij de bijdragen van een nieuwe donateur, een stichting, zijn we weer in staat geweest onze adoptie van families uit te bouwen, conform ons plan “Investeren in families”. Wij geloven in directe steun aan families die het gewoon zonder deze steun niet redden. Die zonder de directe hulp de kinderen het drugscircuit in zien gaan, en in de prostitutie of op straat zien verdwijnen. We hebben moeten vaststellen dat veel organisaties primair zichzelf in stand houden met gelden van donateurs en ook in Brazilië zien we helaas veel organisaties die weliswaar kinderen en families helpen, zoals kindertehuizen, jeugdcentra, maar waar dit toch een afgeleide doelstelling lijkt te zijn van een zeker eigen belang.





We kunnen in deze brief niet alles vertellen wat we hebben meegemaakt. Een van de nieuwe families is Vaniete da Silva Fernandes. Ze is 37 jaar oud en heeft vier kinderen in de leeftijd van 2 tot 11.
Geen man. Ze ontvangt een “renda minima” van 90 reais, dat is zo’n 35 euro, per maand en ze werkt soms (bico’s / klusjes).



Het rechter gedeelte van het huisje (steen en kleren aan waslijn) is van haar. Eén kamer, waarin ze allemaal slapen en wonen en een keuken.
Achter het witte schot rechts op de foto is de wc. Als ze daar hurken kunnen voorbijgangers hen niet zien, maar er zijn weinig voorbijgangers. Ze woont redelijk aan een einde van de favela en het is er zeer gevaarlijk. Je kunt met een auto niet al te dichtbij komen




Wij zullen offertes aanvragen om de barak van Vaniete uit te breiden en op te knappen.
Dit wordt mede mogelijk gemaakt door een bedrijf, dat in plaats van relatiegeschenken voor kerst besloten had een goed doel, in dit geval onze stichting, te steunen. Dit met een flinke bijdrage! Op de foto twee van onze nieuwe families in ons Sociaal Centrum. Achter met rode hoofddoek Vaniete met één van haar vier kinderen.




Ook het huis van Rita zou moeten worden uitgebouwd met een bovenverdieping.
Maar de kosten voor deze renovatie zijn hoog. We hopen nog op aanvullende bijdragen om deze noodzakelijke verbouwing te kunnen realiseren.
Ze wonen nu, man en vrouw en zeven kinderen, in een enkele slaapkamer. De woonsituatie is werkelijk erg belabberd




Ook voor Tatiana en Junior en hun vijf kinderen, die nu in een skelet van een niet afgebouwd flatgebouw wonen in een buitenwijk van Guarulhos, zonder water, is de situatie penibel.

Op de foto is een deel van het gezin te zien tijdens het uitpakken van de kerstgeschenken. Ook zij wonen te ver af van het sociaal centrum om daarin te kunnen deelnemen. Rechts, met baby Julia Victoria, Anna Paula, een van onze medewerksters in Cangaiba.





Dank U voor uw steun en belangstelling

Jan Lukas van der Woude

Rabobank 31.72.73.302

ANBI gecertificeerd