[Nieuwsbrieven: Mei 2008]





Sao Paulo, 22 mei 2008
LS,
Vandaag is het sacramentsdag, corpus christi, een nationale feestdag hier, maar voor mij een van de droevigste dagen sinds RealAid de activiteiten startte om extreem arme mensen in enkele van de meer dan 2000 sloppenwijken van São Paulo te helpen.
De voorlaatste dag dat het triest was, liep ik in de stad Haarlem en ontving ik het telefoontje van het Nederlandse Rode Kruis uit Den Haag dat ze haar concrete toezeggingen om de herbouw van het Casa de Sopa te financieren niet wilden nakomen, omdat Brazilie buiten hun beleidsgebied viel.
Dat zeiden ze me na zeven maanden, na vele bezoeken aan het Braziliaanse Rode Kruis, tot aan de president van deze organisatie toe, en na bezoeken van het Rode Kruis van de stad São Paulo aan de organisatie die wij steunen in Santo Andre, het instituut van Dona Terezinha.
Gelukkig was er een persoon binnen de buitenland organisatie van het Nederlande Rode Kruis die dit ook te gek vond en hij heeft zich op persoonlijke titel ingespannen om individuele afdelingen te zoeken die buiten het nationale Rode Kruis om deze flagrante fout wilden corrigeren.
En in december vorig jaar meldde de afdeling Haarlem zich.
Ze wilden de helft van de nieuwbouw financieren, maar ik moest zorgen voor de andere helft. Met aanvullende steun van afdelingen van het district Drenthe kwamen we op € 40.000, minder dan gehoopt, maar ruim voldoende om het bestaande, vervallen gebouw volledig te herbouwen.
Een tweede etage er bovenop zou nog niet mogelijk zijn, maar we waren bezig met organisaties om ons te steunen om dit in een later stadium te realiseren. Deze tweede verdieping was trouwens extra, want het bestaande gebouw bevat ook maar één etage.





Tijdens mijn huidige verblijf hier in São Paulo heb ik meerdere malen met de mensen gesproken die bij de bouw betrokken zijn. Iedereen staat in de startblokken, de sloop kan beginnen. En direct daarna: de nieuwbouw. Maar vandaag, corpus christi, ontving ik in het verre São Paulo geheel onverwacht het bericht van Haarlem dat ze afzien van steun aan dit project. Met een argumentatie die weinig verheffend is, want ze wilden niet doorgaan omdat het niet zeker is dat het gehele gebouw er ooit zou komen. En sinds de eerste offerte in 2006 was de prijs van de arbeidskosten verhoogd, echter zonder dat wij als RealAid meer geld hebben gevraagd aan Haarlem. Ze zijn bang dat tijdens de bouw, die enkele maanden in beslag zal nemen, de arbeidskosten verder zouden kunnen stijgen. Maar so what! We vragen Haarlem toch niet dit dan te vergoeden! Het Casa de Sopa zal worden gesloopt, omdat het bouwvallig is en risico’s voor de gebruikers met zich mee brengt. Iedereen hier was voorbereid op de nieuwbouw, zij het in eerste instantie in beperkte vorm. De organisatie ProVida die wellicht aanvullende steun zal bieden voor de bouw van de tweede etage zal pas einde van dit jaar beslissen. Maar wij hebben ook aanvragen voor hulp uitstaan bij andere organisaties in Nederland. Het gaat natuurlijk niet om die tweede etage, hoe mooi dat ook geweest zou zijn. Het gaat er om dat de mensen uit de omliggende favela’s iedere week voedsel uitgereikt krijgen. En dat zal bij sloop nu vervallen. Wij wilden het nieuwe pand tevens geschikt maken voor dagelijks eten voor de kinderen, zodat ze naar school kunnen en niet op staat hoeven te zoeken naar voedsel. Voor enig voedsel of geld moeten kinderen soms alles over hebben. Maar het nieuwe pand komt er niet. Na de trieste dag in augustus vorig jaar toen het Nationale Rode Kruis zijn toezeggingen verbrak, heeft vandaag de afdeling Haarlem van het Rode Kruis zijn steuntoezegging ingetrokken en de mensen aan hun lot overgelaten. Corpus Christi. Ik kan het helaas niet anders uitdrukken. Niet alleen de wekelijkse maaltijd zal verdwijnen, maar ook de plannen voor de dagelijkse lunch met rijst, bonen en wat sla voor de kinderen. Wij staan machteloos tegen deze besluitvormingen van het Rode Kruis.
Aan het eind van deze nieuwsbrief heb ik integraal de tekst van de brief van het Rode Kruis Haarlem opgenomen.




Gezinshereniging

In deze periode zijn er ook veel goede dingen tot stand gekomen.
Het werk zou moeilijk zijn wanneer we alleen maar trieste boodschappen zouden ontvangen.
Een effekt van onze hulp aan individuele families, is dat gezinshereniging als “bijproduct” mogelijk wordt.
Ik geef hiervan twee geslaagde voorbeelden:
Tatiana en haar man Junior woonden in een sloppenwijk van Itaim Paulista. Met hun drie kinderen. Nu zijn ze met onze steun verhuisd, ze krijgen maandelijkse extra steun en Kamila, een tweede dochtertje, die bij familie in het binnenland van de staat São Paulo woonde, kon weer in hun gezin worden opgenomen.
Er is meer ruimte in het nieuwe huis, ze hebben meer middelen en het is niet meer nodig dat van Kamila afstand genomen moet worden. Op de foto is Kamila het meisje met het rode blousje.





Cleide woonde in Parque Andreensis, in het zuiden van de stad São Paulo. Ze kon niet voor 3 van haar 4 kinderen zorgen en die waren opgenomen in het staats kindertehuis Lar Fransisco.
We hebben voor haar een groter huis gehuurd in São Michel Paulista vlak bij familie van haar. Met hulp van deze familie (Cleide is enigszins zwakbegaafd) kunnen deze drie kinderen nu weer bij haar wonen; het plan is einde dit jaar.




Niet altijd gaat het goed.
Cleonice (op de foto rechts voor het Casa da Sopa, naast haar haar zus Cida en Kelvin) werd als kind misbruikt door haar vader, haar broers, haar ooms en zo vaak met haar hoofd tegen een muur geslagen dat ze er een geestelijke deficientie aan heeft overgehouden.

Ze is nu 29 of 30 jaar en 1 januari vorig jaar kreeg ze haar kindje (een eerste kindje was haar afgenomen, omdat ze er niet voor kan zorgen).
Met de baby, Kelvin, vluchtte ze de favela in om te voorkomen dat dit weer zou gebeuren.
In een eerdere nieuwsbrief heb ik hierover geschreven.
Haar zus Cida heeft drie kinderen, die zijn opgenomen in het Lar São Fransisco.
De kinderbescherming had op een dag ontdekt dat de slapende kinderen (Cida was aan het werk, zegt ze ons) waren aangevreten door ratten.
De organisatie van Dona Terezinha en RealAid (wij gingen Cleonice en Cida steunen) vinden een oplossing in het overleg met de kinderbescherming dat Cida haar kinderen terug kon krijgen als ze buiten de favela kon gaan wonen.
RealAid zou voor een groter huis zorgen en Cleonice zou met Kelvin erbij in trekken.
Cida zou ook voor de kleine Kelvin aan zorgen (Cleonice kan dit niet alleen). Maar Cida ging (weer) aan de drugs en is onbereikbaar voor ons geworden.
De favela waar ze woont, evenals Cleonice, is extreem gevaarlijk en nu wij gestopt zijn met haar te steunen, zou het zeer riskant zijn er heen te gaan.
De gezinshereniging is daarmee mislukt.
De kinderbescherming en de kinderrechter zullen geen toestemming meer geven de drie kinderen bij Cida onder te brengen, zelfs als wij hun een huis zouden aanbieden buiten de favela Crusado II. We zoeken nu naar andere oplossigen voor Cleonice, samen met de maatschappelijk werkster van het instituut van Dona Terezinha.





Cooperatie van vrouwen

In de buurt van de wijk Interlagos is het instituut NAIA werkzaam met twee creches voor heel veel kinderen.
De moeders, alhans 27 van hen, willen samen met de NAIA en RealAid een cooperatie beginnen: een eigen zaak voor het maken en herstellen van kleding.

Onder heft hoofdstuk NAIA vindt u een uitgebreide beschrijving van deze organisatie met wie we samenwerken, alsmede van het vrouwenproject dat we met uw hulp willen gaan steunen.





Santo Andre

Slavenarbeid

In Santo Andre hebben we onder meer Ana Lucia bezocht in haar nieuwe huisje. Het is niet alleen ruimer dan wat ze had, maar ook zeer veiliger.
Voor Gabriela, de dochter, hebben we een aanvulende cursus Engels geregeld.
De Aids van Maria Lucia lijkt meer onder controle, de bloedparameters zijn verbeterd en dat is voornamelijk het gevolg van het ontbreken van stress en van het betere voedsel wat ze nu kan kopen.
Tevens hebben we Dona Iracy geadopteerd met haar beide kleinzonen. Op de foto ziet u haar huisje.
De moeder is de straat op. Dona Iracy maakt en repareert in opdracht van “een mevrouw van een winkel” allerlei kledingstukken, waarvoor ze per stuk ongeveer 40 eurocent ontvangt. Sommige van deze stukken gaan voor 30 tot 40 euro de winkel uit!
Om dit te kunnen doen, heeft ze twee naaimachines nodig. Ik weet het verschil niet. Maar beide machines doen andere dingen.
Ze kan deze machines niet kopen (ongeveer 400 en 300 euro) en huurt ze van deze mevrouw die er een maandhuur van resp 40 en 30 euro voor rekent.





Wij zullen deze naaimachines kopen en maandelijks Dona Iracy steunen.
We zoeken naar mogelijkheden om ook hier op grotere schaal iets te organiseren voor vrouwen die in vergelijkbare omstandigheden moeten leven.
Op de foto rechts: samen met Dona Iracy en haar beide kleinzonen in haar huisje.




Controleren en blijven controleren

In februari had ik een ervaring die veel indruk op me heeft gemaakt.
In Santo Andre, hadden we een nieuwe familie adopteerd. Het ging om de 30-jarige Maralice die een tumor in haar hoofd heeft. Ze heeft twee zonen. De 8 jarige Victor Manoel heeft een kwalijke vorm van leukemie (naast diabetis). Hij krijgt hiervoor speciale medicijnen die uit de USA worden aangevlogen, maar ja, de kosten om ze vervolgens in huis te krijgen zijn 750 real per maand, 300 euro’s. Zonder de medicijnen gaat de jongen onmiddellijk dood en met de medicijnen zou hij wellicht zelfs kunnen herstellen.
We hebben deze mensen geadopteerd en wilden maandelijk deze medicijnkosten en de huur betalen, samen 950 real. Zo’n 400 euro.
Ze wonen met de moeder en de grootmoeder van Maralice in een huis en toen ik er was, hadden ze zelfs geen water meer om te drinken. Ik heb, zoals bij de meeste van onze families, dus wat geld achtergelaten om direct in een aantal behoeften te voorzien.
De jongen had de voorafgaande twee maanden de medicijnen niet gehad omdat de mensen het geld niet bij elkaar gekregen hadden. Ze doen dit meestal door te bedelen.

Zoals altijd controleren wij de families.
En, desgevraagd bij het kankerhospitaal in São Paulo, bleek ons dat het verhaal onmogelijk waar kon zijn.
Sterker: Maralice was geen onbekende en had al vaker met dit soort verhalen gepoogd gelden binnen te halen.
Onze maatschappelijk werker in Santo Andre, Sueli, heeft alles tot in detail uitgezocht en Shirley, onze vertegenwoordiger namens RealAid, tevens advocaat, heeft de zaak aanhangig gemaakt bij de rechter.
We achten het onjuist dat kinderen, in dit geval de achtjarige zoon, misbruikt wordt door de moeder voor frauduleuze doelstellingen.
Tevens wil ik hiermee aangeven hoe zorgvuldig wij willen en moeten omgaan met de gelden die donateurs ons beschikbaar stellen.





Cangaiba

In Cangaiba hebben we drie nieuwe gezinnen geadopteerd. Een van hen is Maria de Fatima met twee zonen en een dochter de oudste van 15.
Ze slapen samen in één bed en verder is er in de houten barak praktisch geen ruimte. Een oud fornuis is de keuken.
Er is een stromend water en er is geen wc.
Aan de achterkant van het huisje is een stinkende rivier.

We zullen het huisje slopen en een stenen huis op dezelfde plek herbouwen. Kosten ca € 8.000

Wie steunt ons daarbij?





Dagje dierentuin

Met 49 kinderen, hun moeders en begeleiders van onze organisatie RealAid (Elizama) en het Centro Social hebben we een dag een bus gehuurd en zijn we naar de dierentuin in São Paulo getogen.
De kinderen, en de meeste van de moeders hadden nog nooit een olifant gezien en het was dus een zeer spactaculaire dag voor hen.
Op de foto's enige impressies









Conhecendo melhor nossos parceiros e amigos.........

Elizama Souza (op de foto met Rafaela), onze vertegenwoordiger van RealAid in Cangaiba, Itaim Paulista en Mogi das Cruzes werkt nu - als onze maatschappelijk werker- samen met drie sociale centra in Cangaiba.
Het centro Social de Bom Jesus dat geleid wordt door Fatima en waar Elizama intensief mee samenwerkt, bevat een jeugdcentrum (voor kinderopvang) maar tevens wordt dit gecombineerd met activiteiten voor bejaarden.
Maandelijks wordt een tijdschrift / krantje uitgeven, waarin zij de volgende bijdrage heeft opgenomen:

Sou Elizama de Souza representante da Fundação “Realaid”, vou falar um pouco sobre nossos projetos e conquistas.

Desde 2004 a fundação “RealAid São Paulo" está trabalhando com famílias e “organizações" em São Paulo. É uma organização holandesa do Sr Jan Lukas van der Woude, que vem visitar estas famílias e organizações quatro vezes ao ano.
Realaid está trabalhando em Cangaíba em parceria com o Centro Social Bom Jesus de Cangaíba ele já adotou simbolicamente 13 famílias com 47 crianças somente em Cangaíba.
Com este projeto junto às famílias o Sr. Jan. espera mudança de comportamento, crescimento e fortalecimento familiar e principalmente que as crianças tenham uma oportunidade de ter uma vida melhor e digna.
O Sr Jan está se dedicando para que todos adultos e crianças possam fazer cursos diversos, e tenham preparação para ter uma profissão e respeito como cidadãos. Um dos projetos que estamos trabalhando atualmente são as reformas/construções de casas. A família de Cristiane já foi beneficiada com a reforma de sua casa, com certeza esta família está bem mais feliz agora. Nos próximos meses vamos começar a reformar/construir mais duas casas.
Mas nosso propósito não é apenas este, também estamos proporcionando momento de lazer com as famílias e crianças, no dia 21/05 o Sr. Jan. Lukas e eu levamos mães e crianças (aproximadamente 45 pessoas) a um belíssimo passeio ao zoológico, foi um dia inesquecível muitos nunca tinham ido ao zoológico.
Com certeza teremos outros dias como este. Todos se comportaram maravilhosamente bem; estão todos de parabéns.
A Realaid também mantém projetos em outros bairros de São Paulo, Santo André, Paranapiacaba, uma família em Mogi das Cruzes e começando outro projeto em Interlagos, os projetos são sempre voltados para as famílias e principalmente crianças e adolescentes.
Procuramos incentivar os pais a buscarem conhecimentos e aperfeiçoamento nas suas qualidades e aptidões, para gerar sua própria renda familiar.
Graças a Deus, nosso trabalho tem obtido resultados positivos, estamos vendo pessoas saindo da condição difícil em que estava e indo, em busca de soluções, estas pessoas estão realizando sonhos que muitas vezes já estavam esquecidos, isso é muito gratificante em nosso trabalho.
Ver a felicidade nos olhos de uma criança e um adulto, que agora tem a possibilidade de crescer, espiritual, mental, físico, cultural e material, é o resultado de um trabalho gratificante.
Claro que nesta jornada temos barreiras, dificuldades, problemas, mas sempre encontramos uma solução ideal e satisfatória para todos.
O que nós da Fundação Realaid e o Sr. Jan. Lukas, esperamos em troca deste trabalho é a dedicação de todos, a compreensão, a paciência, o carinho, a paz.
Aos pais pedimos que amem, respeitem, orientem seus filhos, sejam amigos dos seus filhos, cuide sempre com amor e atenção.
Aos filhos pedimos que amem seus pais e irmãos, respeitem, ouçam os conselhos, tenham paciência, conversem, saibam que seus pais são seus verdadeiros amigos. E assim viverão todos em paz e harmonia.

Sabemos que, na medida em que as relações familiares são fortalecidas, seus membros passam a compartilhar, cada vez mais, emoções, saberes e responsabilidades.
Sentem-se com mais disposição para enfrentar os desafios, transformam suas vidas e, conseqüentemente, exercem plenamente seus direitos e deveres de cidadania.

Obrigada a Fátima por esta oportunidade, de conhecer pessoas incríveis com força de vontade e disposição para lutar e vencer. Agradeço a todos em nome da Realaid e do Sr. Jan. Lukas





Paranapiacaba

In Paranapiacaba, boven in de Serra Atlantica, hebben we ons sociaal centrum ingericht bij het huis van pastor Celso en zijn vrouw Celma.
Ons Sociaal Centrum in dit dorp moet verdwijnen.
De gemeente heeft het huis (van de pastor) opgeeist.
We moeten dus gaan uitkijken naar een nieuw onderkomen.
Deze zijn er wel, maar hebben een grote onderhoudsachterstand, die de gemeente uiteraard niet zal vergoeden.
We zoeken een apart “huis” voor dit sociaal centrum zodat het aantal activiteiten kan worden uitgebreid, maar er zal zo’n € 10.000 nodig zijn om dat allemaal te kunnen realiseren. Op de foto boven het huis van de pastor.





Het kinderfeest in Paranapiacaba was een groot succes.
RealAid steunt er nu twee kinderkoren (op de foto met de groenachtige shirtjes) en ook heet feest (wat lekkernijen voor de kinderen) werden door ons vergoed.
Op de foto zegt de pastor leuke dingen tegen mij tijdens het feest.




Brief Rode Kruis Haarlem

Stichting RealAid Sao Paulo
T.a.v. de heer J.L. van der Woude, voorzitter
Linderveldweg 27
7925 PS Linde

Betreft: project Brazilië
Bijlage:
Nummer: 256/IG
Haarlem, 21 mei 2008
Geachte heer van der Woude,
> Tijdens de bestuursvergadering van 20 mei jl. is het project bouw voedselbank in Brazilië aan de orde geweest. Wij hebben kennis genomen van uw mededeling een deel van de financiering te hebben verkregen, maar nog altijd aanvullende fondsen moet vinden.
U stelde voor met de sloop, de bouw van de begane grond en een gedeelte van de tweede etage van start te gaan en op latere datum de tweede etage te bouwen. Betaling dienen vooraf plaats te vinden, daar materialen niet geleverd worden als niet direct wordt afgerekend.
Het bestuur heeft besloten de toezegging van € 27.500 in te trekken om reden dat:

  • u er niet in bent geslaagd volledige financiering binnen een redelijke termijn te vinden; de deadline van 25 maart 2008 is niet gehaald.
  • er een tekort blijft; bouw van het hele pand is vooralsnog niet mogelijk. Dit druist in tegen het door ons geaccordeerde oorspronkelijke projectplan. De vraag is gerechtvaardigd of de bouw van het hele pand ooit gerealiseerd gaat worden.
  • De arbeidskosten zijn inmiddels met € 5.000 gestegen naar € 60.000. De bouw zal 7 maanden in beslag nemen; onbekend is of de prijzen niet wederom zullen stijgen.
  • Wij hebben nadrukkelijk aangegeven dat betaling alleen plaats vindt na overlegging van de facturen die de gehele herbouw betreffen. Het gehele projectplan dient dus daadwerkelijk uitgevoerd te worden; gezien de door u aangedragen wijzigingen in het projectplan hebben wij hier geen vertrouwen in.
  • Deelfinanciering is onbespreekbaar evenals voorfinanciering op basis van pre-facturen en begrotingen. Betaling op maandelijkse pre-facturen geeft geen garantie dat het gebouw er ook echt komt en voldoet niet aan de door ons gestelde criteria.
Wij merken op tot op heden veel tijd gestoken te hebben in het project Brazilië. Dit wordt door ons, zeker gezien de voortgang van het project, als onwenselijk ervaren.
Wij sturen een kopie van onze brief aan het bestuur van de afdeling Meppel/Nijeveen.
Het spijt ons u onze definitieve beslissing te moeten mededelen, doch wij zijn hiertoe gedwongen, daar de Stichting Real Aid niet aan de door ons gestelde criteria kan voldoen.
Wij wensen u veel succes bij het vinden van andere financiers.
Hoogachtend,
Vereniging Afdeling Haarlem en Omstreken
van Het Nederlandse Rode Kruis
mevr. I.M.M. Garthoff, directeur